Dieren opvangcentrum

Zoals gezegd zouden we vandaag naar het opvangcentrum (Rehabilation Center Moholoholo) voor wilde dieren gaan. Bij de poort stonden al borden dat we op moesten passen voor gevaarlijke dieren. Net als op safari keken we dus goed rond en zagen we ook wat klein wild. Ook zagen we veel grote vogels, onder andere aasgieren. Bij het centrum aangekomen zagen we nog meer van deze vogels, maar dan in kooien. Na een introductie gingen we met een gids het park in. Er liep een baby giraf rond die daar werd opgevangen. Het beest was helemaal niet bang voor mensen en kwam binnen handbereik. Bij de kooi van de cheetah's moesten we in een rij gaan staan om een tafel. Een cheetah werd uit zijn kooi gehaald, op de tafel geparkeerd en iedereen mocht het beest één voor één aaien. De kop mocht alleen niet aangeraakt worden. De cheeta leek het allemaal prima te vinden en ging er lekker bij liggen.

Even de poes uitlaten

We kwamen langs hyena's en wilde honden. Ook zagen we een honingdas, die, zoals de gids ons vertelde, al op talloze manieren ontsnapt was. We mochten bij de enorme vogels in de kooi en ze zelfs aaien en voeren. Heel erg gaaf!

Hierna gingen we naar de leeuwen en luipaarden, deze konden we van heel dichtbij zien, maar ze bleven (gelukkig) achter het hek. Ook heel bijzonder, nu maar hopen dat we ze ook op safari zien.
De meeste dieren hier waren opgevangen omdat ze gewond waren en niet direct teruggeplaatst konden worden, elk dier had een eigen verhaal.
Na deze ervaring besloten we langs de wildparken richting huis te rijden, entree betalen voor het Krugerpark was het qua tijd niet meer waard. We zagen wat apen, nyala's en imapala's. Ook zagen we bij een riviertje een krokodil zitten, dichterbij dan we tot nu toe hadden gezien. Toen we een foto wilden maken verdween hij echter snel het water in.
We sloegen een zandweg in die steeds belabberder werd. Hobbelend besloten we toch maar verder te rijden. Langs kleine dorpjes en schooltjes, waar iedereen naar je zwaait en je een attractie blijkt te zijn. Weer op de verharde weg reden we naar een winkelcentrum met markt erbij. Hier haalden we wat fruit en zagen we bij een van de kraampjes bruine stukken liggen, tussen het eten. We vroegen wat het was en of we het konden eten. De vrouw kon blijkbaar geen Engels, maar moest om ons lachen. Ook de andere vrouwen konden ons niet uitleggen wat het was, dus kregen we een stukje om te proeven. Het bleek klei te zijn, niet te vreten. Toen we lieten merken dat we het niet lekker vonden moesten ze nog harder lachen. We vroegen ons af waar de klei voor diende en of mensen dat daadwerkelijk aten. Misschien was dit voedsel voor de armsten of wordt dit gebruikt om tanden mee te poetsen. Verbaasd gaven we de vrouw wat geld voor de moeite.

Veel mensen kijken ons aan en een lachende man geeft ons de bijzondere handdruk, zoals we die in Soweto ook al kregen. We haalden wat brood bij een bakkerij en aten het op langs de weg bij een brug over de rivier. Ook hier werd naar ons getoeterd en gezwaaid, wij zwaaiden vrolijk terug. Weer in de auto bleken de vele scholen op onze route net uit te zijn en liepen hordes met kinderen langs de weg. Toen we naar hen zwaaiden, begonnen sommige meiden te gillen alsof het de gelukkigste dag van hun leven was. Jammer dat we nu de tassen met knuffels en knikkers niet bij hadden die we uit Nederland hadden meegenomen.

Weer thuis speelden we nog een potje midgetgolf en kwamen we thuis tot de ontdekking dat er geen water meer uit de kraan kwam. Toen we naar de receptie gingen bleek de hele stad zonder water te zitten en moesten we het de rest van de avond doen met het water dat nog in de leidingen en stortbakken zat.

Rustdag

Vandaag besloten we in Hazyview te blijven, we hadden wel genoeg gereden de afgelopen dagen. We zagen tijdens een wandeling over het park dat er een midgetgolf baan was bij het zwembad. We besloten sticks te halen en hebben ons een tijdje vermaakt. Na wat te eten in het huisje gingen we naar het zwembad en kochten we een code voor het internet, vandaar dat de berichten van de afgelopen dagen pas vandaag verschenen.

Het park ligt op de plek waar 2 rivieren samen komen, precies er tussen in. In de rivieren leven nijlpaarden en krokodillen, die 's nachts ook aan land kunnen komen.

We hebben een mooi zespersoons huisje, met 2 verdiepingen en 3 badkamers. Bij het balkon is een braai, die we vandaag voor de tweede keer benutten. Toen we naar de winkel waren geweest, en we weer terug naar de auto gingen, liepen we in de verkeerde rij te zoeken. Net op het moment dat we erachter kwamen dat we een rij verder moesten zijn, kwam er een man op ons af: "Mister, mister, your car is over there!". Hij kon precies de auto aanwijzen, terwijl we hem niet hadden gezien toen we aankwamen. Dat er op je auto gepast wordt is niet vreemd hier, maar we stonden ervan te kijken hoe goed hij wist wie bij welke auto hoorde. Hij vertelde dat hij dat van elke auto wist, zodat hij er goed op kon passen. Als iemand anders op onze auto af zou komen, zou hij hem wel 'arresteren'. Verbaasd gaven we hem wat geld.
Een rustig dagje dus, morgen staan we weer op tijd op om naar een opvangcentrum voor dieren te gaan: cheetah's aaien!

Op safari

Deze ochtend waren we vroeg op, na een snel ontbijt zaten we rond 5:45 uur in de auto naar het Krugerpark. Er was ons verteld dat de gate slechts 10 minuten tot een kwartiertje rijden was, dus dan zouden we bij opening van het park aankomen. We reden alleen naar een andere gate dan dat ons verteld was, waardoor het wat langer duurde en de zon al op was toen we bij de gate kwamen. Na betaling, wat papierwerk en controle van de achterbak konden we het park in. Meteen de eerste onverharde weg links ingeslagen, we dachten daar meer dieren te kunnen zien. Binnen 10 minuten zagen we ons eerste dier: we noemden het een impala. Later kwamen we erachter dat er meerdere hert-achtige dieren waren: springbok, nyala, impala, etc. Toen we er verderop nog 2 tegenkwamen wilden we er een foto van maken, maar er kwam een auto voorbij met volle vaart, waardoor de beesten snel waren vertrokken. Later zagen we veel meer van deze dieren en besloten we zelf ook maar niet meer te stoppen. Bij een drinkplaats zagen we wat nijlpaarden met hun koppen boven water komen. Hierna waren de zebra’s aan de beurt: een handjevol, vlak langs de weg. 

Ze bleven gewoon staan en waren niet bang voor de auto’s. Later zagen we nog giraffes, olifanten, wilde zwijnen, buffels en wat apen.

Overstekende giraffes

Soms zie je tijden niets en soms steekt er een hele kudde vlak voor je over. Dat was het geval met giraffen en zebra’s, die staken tegelijk over, voor en achter ons. Omringd door de beesten
hingen we uit de auto om ze mooi vast te leggen, erg leuk. Bij elk riviertje zochten we tevergeefs voor krokodillen en nijlpaarden. Wel zagen we wat buffels drinken. We werden getipt dat er een stuk of 10 olifanten waren, bij het volgende weggetje links. Snel gingen we er naartoe en bij aankomst stond het inderdaad vol met olifanten, zeker wel 20.

Vlak langs de weg stond een grote olifant met een kleinere, etend van de boom. We hoorden de olifanten luid trompetteren, erg gaaf om dat van zo dichtbij mee te maken. Impala’s zagen we ook steeds meer en ook in grotere groepen. Dit gold ook voor de andere dieren, zebra’s, giraffen, buffels (ongeveer 150 bij elkaar!), olifanten, ze waren er volop. Na midden in het park heerlijk geluncht te hebben, besloten we maar wat meer vaart te maken om op tijd het park weer uit te zijn. Het was rond het middaguur en we moesten om uiterlijk half 6 het park hebben verlaten. Wat sneller, maar met maximaal  50 km/u (de limiet voor de verharde wegen), reden we door. We kwamen bij een waterplaats waar we nijlpaarden zagen, ook op het land.

Na lang turen zagen we zelfs 2 krokodillen, maar van een redelijke afstand. Een van de nijlpaarden stond op, wat een enorme beesten zijn dat. Iets later kwamen we andere Nederlanders tegen die een cheetah of luipaard dachten gezien te hebben. We keken goed, maar konden deze helaas niet vinden. Toen we langs een rivier reden kwamen we nog een nijlpaard tegen wat net was overgestoken, nu konden we dit beest ook eens van wat dichterbij zien. Nu begon de tijd te dringen, nog een uurtje en we moesten nog een heel eind. 19 km voor de uitgang, rond 17:10 werden we door een ranger aangesproken, hij zei dat we beter een gate konden nemen dichterbij, want de gate waar we naar toe wilden zouden we niet meer halen. Dit zou volgens hem nog een uur gaan duren, terwijl we nog maar 20 minuten hadden. We besloten dus maar via de Paul Kruger gate naar buiten te gaan. Onderweg dachten we nog een katachtige te zien, maar we hadden weinig tijd om lang stil te staan en we waren er niet zeker van. Net op tijd kwamen we bij de gate, waar de wachter vroeg of we geen baby-neushoorn in de achterbak hadden. Toen we lachend antwoordden, liet hij de controle achterwege. Het was inmiddels donker en we moesten nog een behoorlijk stuk naar huis. Zonder lantaarnpalen of reflectors langs de weg is het nog best lastig, maar gelukkig was het nog druk. We zagen meerdere natuurbranden die een behoorlijke rookwolk uitstootten, de hele lucht trok dicht. We zagen de rode gloed van het vuur, in de buurt van huizen, maar brandweer was nergens te zien. Ze laten het vuur hier meestal gewoon uitbranden. Weer bij het huisje besloten we pizza’s te halen en hebben we weer lekker gegeten. Het huisje was weer keurig schoongemaakt door de schoonmakers, die trouwens ook onze afwas doen. Moe van de lange dag gingen we naar bed.

Big Five: 2/5

Panoramaroute

Vandaag hadden we nog niets op de planning staan. We hebben redelijk uit kunnen slapen en zijn daarna naar de receptie gegaan waar een vrouw met ons de plannen ging doornemen. We wilden sowieso de Panoramaroute een keer rijden en uiteraard het Krugerpark in. Er is hier een gate van het Krugerpark om de hoek, dus we dachten dat we daar vandaag beter konden starten, omdat we gisteren ook al de hele dag in de auto hadden gezeten. De mevrouw raadde ons echter aan om vandaag toch maar de Panoramaroute te rijden, omdat het al zo laat in de ochtend was. We besloten dus om vandaag de Panoramaroute te rijden en morgen vroeg op te staan, zodat we rond 6 uur in het Krugerpark kunnen zijn, wanneer de beesten nog actief zijn. We reden richting Graskop, waar we eventueel ook nog konden besluiten om een andere kant uit te gaan om naar andere bezienswaardigheden te kijken, waar een heldere lucht niet noodzakelijk voor was. De lucht was echter strakblauw, dus we besloten richting God’s Window te gaan, een uitzichtpunt, waarvandaan je ver over het Krugerpark tot in Mozambique zou moeten kunnen kijken. Daar aangekomen was het erg druk met toeristen, waaronder veel Nederlanders. Er waren meerdere uitzichtpunten met een mooi uitzicht, maar indrukwekkend was het niet. Het zal wel niet helder genoeg geweest zijn. Na nog een aantal stopplekken met uitzicht op watervallen, waar overal een klein bedrag werd gevraagd (minder dan een euro), kwamen we langs nog een bord ‘View Point’. Toen we hier de onverharde afslag namen zagen we dat er ook een klein restaurantje was. Na over een klein onverhard bruggetje te zijn gereden kwamen we bij dit restaurantje.

 Het bleek niet meer dan een bamboehutje met een braai (BBQ). Het eten was heerlijk, we kregen Boerewors (een BBQworstje) met pap, Sheba en groenten van de dag. Sheba bleek een soort van tomatensausje te zijn met wat groente erdoorheen. Dit maakte de pap, die op zichzelf niet echt lekker was, goed te eten. Op dit, toch redelijk verlaten, plekje, werd het steeds drukker en op een gegeven moment zat het helemaal vol.

Boskombuis, waar we heerlijk gegeten hebben

Toen we terug wilden kwamen we bij het bruggetje een vrachtwagen tegen die er ook overheen wilde. Veel mensen hadden hun auto aan de overkant gelaten omdat ze er met de auto al niet overheen durfden, maar het bruggetje hield dus zelfs een vrachtauto. Weer verder op de Panoramaroute kwamen we over de Blyderivier. Deze rivier heeft een enorme kloof uitgesleten, de Blyde River Canyon. Er was weer een afslag met een slagboom voor een bezienswaardigheid. Het was ons nog niet helemaal duidelijk waar dit voor was, maar de entreeprijs was beduidend duurder dan waar we al geweest waren. Het moest dus iets bijzonders zijn. En dat was het ook: we kwamen uit bij de plek waar een andere rivier in de Blyde kwam en een hele mooie kloof had uitgeslepen. Via bruggetjes konden we ook de kloof oversteken. Erg mooi en zeker het hoogtepunt van de Panoramaroute.

Blyde River Canyon

Hierna kwamen we bij de drie rondavels, drie bergtoppen in de canyon die rond waren. Hier zagen we ook nog twee aapjes.

De drie rondavels

Hierna besloten we om terug te gaan richting Hazyview, omdat we anders door het donker moesten rijden (en dat met al dat overstekend wild). We zagen onderweg dat het gras verderop in de fik stond. En heel groot stuk was omgeven door rook. Op zich niet zo vreemd dat deze branden ontstaan met de hitte (het voelde echt alsof het 30 graden was, en dat in de winter) en de droogte, maar wel opmerkelijk dat er geen moeite werd gedaan om de brand te blussen: het stopt vanzelf wel weer ergens. Ook kwamen we nog langs de Lisbon-watervallen, die we op de heenweg niet gezien hadden omdat we toen een andere weg namen om God’s Window te zien.

Lisbon Falls

Deze watervallen waren ook erg mooi en we zijn blij dat we daar nog even gestopt zijn. Weer terug in Hazyview hebben we zelf eten gehaald voor de braai en hebben we bij het huisje lekker gegeten.

Johannesburg > Pretoria > Hazyview

Vandaag begon de echte roadtrip, richting Hazyview. Na weer een heerlijk ontbijt in de koude eetzaal werd onze huurauto voor de deur afgeleverd.

Onze huurauto

Na even wennen aan het links rijden en links schakelen konden we op pad. Ondanks de uitleg van de gids van gisteren reden we natuurlijk eerst even verkeerd, om vervolgens onze weg naar Pretoria te vervolgen. Eenmaal daar reden we om het Voortrekker Monument heen, opzoek naar de ingang. Bij de ingang bleek dat er entreegeld moest worden betaald om überhaupt in de buurt te kunnen komen. We wilden echter alleen een foto maken en moesten daarna weer snel verder, dus we hebben maar een foto van afstand gemaakt.

Voortrekker Monument

Hierna zijn we verder gereden door Pretoria, over de Church Square. Hier staan veel grote regeringsgebouwen en het is erg druk met Zuid-Afrikanen die een parkeerplaats voor je zoeken en vervolgens je auto bewaken en eventueel meteen wassen. We hebben ook hier alleen een rondje gereden en hebben onze weg vervolgd richting Hazyview. Onderweg kwamen we weer veel zwarte, afgebrande stukken grond tegen, zoals we al de hele tijd zien hier. De gids van gisteren had ons uitgelegd dat grond vaak werd afgebrand om het opnieuw vruchtbaar te maken, maar dat er ook vaak  natuurbranden ontstaan door mensen die sigaretten uit het raam gooien. Na een stop bij een Zuid-Afrikaanse variant van een KFC, waar kip overigens nog wel echt kip is, reden we verder over kleinere wegen richting Sabie, om vervolgens naar Hazyview te rijden. Hierbij kwamen we al een beetje terecht in de bush en werd het uitzicht steeds mooier. Opeens stak er een aap de weg over; nummer 1 was binnen! Later zagen we nog wat aapjes langs de weg. Eenmaal in Hazyview was ons verblijf, Sanbonani, gemakkelijk te vinden. Sanbonani is een resort, net als dat je hebt in Europa, maar dan met apen, krokodillen en nijlpaarden. We hebben hier overigens nog geen één van gezien op het park, maar er wordt wel volop voor gewaarschuwd, aangezien we tussen 2 rivieren in zitten. ’s Avonds hebben we gegeten in het bijbehorende restaurant, ook hier kregen we weer een lekkere maaltijd.

Johannesburg en Soweto

Vanochtend zaten we op tijd aan het ontbijt, want om 9 uur zou de gids komen die ons vandaag door Johannesburg en Soweto zou leiden. Het busje was (natuurlijk) weer wat te laat, maar dat was geen probleem en we raken er al aan gewend. Onze gids was een erg aardige man, net als alle andere mensen hier eigenlijk. Erg beleefd en altijd vrolijk. Hij wees ons meteen de weg voor morgen, als we zelf op pad gaan. We gingen eerst nog even langs de luchthaven om een Duits gezin op te pikken, wat met ons mee zou gaan op de tour. Daarna reden we over de drukke snelweg langs Johannesburg, naar Soweto. De gids legde ons uit dat de naam Soweto ontstaan was uit 'South West Township'.

We waren verbaasd toen we allemaal redelijk grote en nette huizen voorbij zagen komen. De gids vertelde ons echter dat dit een wat rijker gedeelte van Soweto was. Dat werd een paar bochten verder pijnlijk duidelijk: we zagen een duidelijke grens. Aan de andere kant waren de huizen allemaal hetzelfde (door de overheid gebouwd) en was geen toegang tot water in de huisjes. We zagen de mensen dus buiten kleren wassen en drinken. Erg bijzonder om te zien, maar het voelt toch wel een beetje ongemakkelijk om als toerist foto's te maken van deze arme mensen. Even later zagen we nog slechtere huisjes die onder de categorie krot vielen. Toen we hier voorbij reden kwamen er meteen mensen op ons af, roepend om geld.

Springende kinderen, roepend om geld

We reden langs het grootste ziekenhuis van het zuidelijk halfrond, maar zagen hier verder weinig van. Toen zagen we de torens die we ook hadden gezien tijdens Wie is de Mol?, we vroegen of we even konden stoppen voor een foto, maar blijkbaar waren de torens al deel van onze tour, want we gingen ze van dichtbij bekijken. 

'Cooling Towers' bij de elektriciteitscentrale

Nu moesten we aan een stuk doorrijden om op tijd bij de fietsverhuur te zijn. Dit bleek gelukkig niet ver weg. Uit een grote container kwamen onze fietsen, die er allemaal wat gammel uitzagen, maar prima functioneerden. We stapten op de fiets met een gids voor en achter ons. Na 2 bochten kwamen we bij een treinspoor uit en we keken elkaar allemaal aan van: we gaan hier toch niet overheen lopen?! Maar ja, dat was toch het geval. Fiets optillen en over de spoorweg. Spoorwegovergangen gaf vrijwel niemand de voorkeur aan, iedereen stak zo over.

Weer op de fiets gingen we verder door de townships, langs een voetbalveld (lees: zandvlakte), waar net een wedstrijd begon. We stopten even bij een klein winkeltje om wat drinken te kopen. Alles zat achter hekken, je kon niets zelf pakken. Daarna fietsten we langs het huis van een (volgens de gids) populaire DJ. Later heeft de vriendelijke man ons via Bluetooth een nummer van hem gestuurd zodat we ook van zijn muziek konden genieten.

In de Vilakazi Street, waar Nelson Mandela en Desmond Tutu zijn opgegroeid en tevens Hector Pieterson is doodgeschoten, was het wat drukker. Toen we naar het huis van Nelson Mandela wilden gaan, werden we gewaarschuwd: er waren honden aan het vechten verderop. De gids wilde meteen niet meer verder en iedereen bleek heel bang te zijn voor de honden. We zagen 2 honden, een aan elke kant van de straat en vroegen ons af waar iedereen zo bang voor was. Er kwamen 2 mensen met grote pitbulls onze kant op en iedereen rende voor ze weg. Toen we later langs de plek van het gevecht kwamen, lag daar een dode hond, slachtoffer van de 2 pitbulls. De eigenaren van de pitbulls wilden duidelijk laten zien waar hun honden toe in staat waren. Het was druk op de straat en iedereen had het erover. Bij het huis van Nelson Mandela hebben we dan ook even snel een foto gemaakt en zijn we weer verder gegaan.

Weer terug bij de fietsverhuur hebben we de gids wat knuffels gegeven voor zijn 2 kinderen, hij leek hier erg blij mee.

De andere gids (van het busje), bracht ons naar een restaurantje verderop in de straat. Het zag er helemaal niet uit als een restaurant en als toerist zou je er niet komen. We hebben hier wat Zuid-Afrikaanse specialiteiten geproevd. Erg lekker.

We reden langs Orlando Stadium, waar de openingsceremonie van het WK voetbal 2010 was geweest en langs Soccer City, het grootste stadion van Zuid-Afrika, waar in 2010 onder andere de finale werd gespeeld. 

Soccer City Stadium

Hierna gingen we naar +The Apartheid Museum, een museum wat je echt aan het denken zet. Vooral de tijdelijke expositie over Nelson Mandela vonden we erg interessant. Na het bezoek aan dit museum werden we weer naar de lodge gebracht, waar we weer heerlijk hebben gegeten.

Het is inmiddels aardig afgekoeld, de Zuid-Afrikanen hadden het over de eerste echt winterse dag. Gelukkig is het niet te vergelijken met een Nederlandse winter en zou het de komende tijd weer beter moeten worden. 

Goed aangekomen in Johannesburg

Dinsdag was het dan zo ver: de reis ging echt beginnen. Eerst met alle koffers en tassen op de trein naar Schiphol. Daar mochten we in de luxe KLM lounge wachten, stukken beter dan de reguliere wachtruimte bij de gate. Na heel wat gratis hapjes en drankjes konden we het vliegtuig in, op tijd. Eenmaal op de luchthaven van Parijs, wilden we weer de lounge in. Dit keer werden we helaas maar met 2 personen toegelaten. Toen we aan boord mochten, bleek er een probleem te zijn met de tickets. Hierdoor werden onze zitplaatsen veranderd en zaten er nu nog maar 2 bij elkaar. Hier hebben we verder geen probleem van gemaakt toen we zagen dat onze tickets een upgrade hadden gekregen, wat betekende dat 2 van ons Business Class mochten vliegen! Dit maakte de 10 uur durende nachtvlucht ineens een heel stuk aangenamer.

De Airbus 380, het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, waarmee we naar Johannesburg vlogen.

's Ochtends kwamen we aan in Johannesburg, alles verliep zoals gepland.
In de aankomsthal stond al een vriendelijke Zuid-Afrikaan op ons te wachten die ons naar de chauffeur van het hotel bracht. Buiten werden we met koffers en al in een taxi gezet, maar daar werd natuurlijk een fooi voor verwacht. Toen we zeiden dat we nog geen Zuid-Afrikaans geld hadden, bleken de Nederlandse euro's ook in de smaak te vallen.

Aankomst in Johannesburg

Links rijdend werden we naar onze eerste accommodatie gebracht. Tijdens dit korte stukje werd al duidelijk dat het verkeer hier heel anders in elkaar steekt dan in Nederland.
Aangekomen in de MoAfrika Lodge, ons verblijf voor de komende 2 nachten, werden we weer vriendelijk ontvangen. De kamers vielen ook in de smaak, erg mooi, veel ruimte en luxe badkamer. Na ons op te frissen gingen we per taxi en later per trein naar Sandton, een moderner gedeelte van Johannesburg. Hier hebben we wat geshopt en rondgekeken.
Daarna zijn we weer met de trein teruggegaan, maar de taxi liet erg lang op zich wachten. Na een telefoontje met de lodge was deze er uiteindelijk snel.
's Avonds hebben we gegeten in de lodge. Erg lekker, maar gewoon maaltijden zoals wij die kennen in Nederland.
En nu zit de eerste dag in Zuid-Afrika er al weer bijna op. Morgen gaan we een tour maken door Johannesburg en fietsen door Soweto.

Klaar voor de reis

Morgen is het dan eindelijk zo ver: de langverwachte reis naar Zuid-Afrika! We vliegen met +Air France naar Parijs en vanaf daar door naar Johannesburg met een nachtvlucht. Daar begint voor ons een reis door het noordoosten van Zuid-Afrika en Swaziland. Via de wildparken, door Swaziland, langs de kust en via de Drakensbergen weer terug naar Johannesburg.

We hebben onze reis goed voorbereid met de hulp van Marjan van Rondreisopmaat.nl. Internationaal rijbewijs, inentingen, voldoende geheugenkaarten en uiteraard voldoende kleren behoren tot de dingen waaraan gedacht is. Het is in Zuid-Afrika winter op dit moment, wat betekent dat de temperatuur 's nachts richting het vriespunt kan zakken, maar dat overdag vaak temperaturen boven de 20°C worden gehaald.

De reis die we gaan maken

We proberen dit blog zo vaak mogelijk te updaten, afhankelijk van de internettoegang op onze accommodaties. Reageren kan door op opmerkingen te klikken hieronder, als je een Google-account hebt.